Initiatie
als stap naar volwassenheid
Een initiatie is een inwijding als voorbereiding en stap naar volwassenheid.
In onze streken is deze hele belangrijke stap naar volwassenheid in ongebruik geraakt. Onze kinderen
moeten het vooral zelf uitzoeken hoe dat werkt in de wereld van de volwassenen. Soms is
het enige referentiekader de televisie en internet. En iedereen weet dat je daar niet de juiste
voorbeelden tegenkomt van wat volwassen-zijn inhoudt.
Tegenwoordig wordt de zin ervan weer gevoeld en komen er geleidelijk meer mogelijkheden
voor initiatie en rituelen voor belangrijke overgangen in het leven. Deze rituelen zijn
belangrijk als ijkpunt in ieders leven. Je bent na zo'n 'rite de passage' een ander
persoon geworden. Je bent overgegaan - in dit geval - van jongen naar man, van meisje naar vrouw.
Het oude, wat is geweest, laat je achter je en je begint aan een nieuwe fase in je leven.
Enkele foto's van de initiatie in 2011
De reden om deze initiatie voor vaders en zonen te organiseren is bewustwording van wie je
bent en wie je gaat worden als je als jongen verandert in een man. Dat sommige mannen nooit
dat stadium bereiken en altijd min of meer jongens blijven, heeft te maken met het verschil
tussen jongens en meisjes. We hebben even gedacht dat er geen
verschillen mochten bestaan tussen jongens en meisjes, vrouwen
en mannen. Maar die verschillen zijn er natuurlijk wel. Een belangrijk verschil is dat een jongen
negen maanden op alle niveaus verbonden is geweest met zijn moeder en dat die diepe emotionele
band, om naar je eigen mannelijkheid te kunnen gaan, moet worden losgemaakt. Meisjes hebben dit
net zo met vaders (en moeders) uit te werken, maar is het anders omdat er bij vaders geen sprake
is geweest van negen maanden verbinding op alle niveaus. Dat het voor meisjes anders is komt ook
omdat meisjes bij de eerste menstruatie op een natuurlijke manier vrouw worden.
Als jongens zich niet hebben los gemaakt van hun moeder blijven ze vaak 'hangen' aan hun moeder en blijven
kind. En moeders willen soms hun zonen niet loslaten.
In de initiatieceremonie die wij organiseren speelt het mannelijke en het vrouwelijke een belangrijke rol, omdat het gaat om de integratie van deze twee krachten: de animus en anima in jezelf. De moeders zijn bij een initiatie aanwezig om hun zoon te ondersteunen bij hun stap naar volwassenheid en om ze daadwerkelijk los te laten. De vaders zijn erbij om hun zoon te verwelkomen als man met alle daarbij behorende verantwoordelijkheden. Het gaat om leren omgaan met fysieke en mentale kracht, met seksualiteit, mededogend en open kunnen zijn, leren vanuit je hart en je kracht te leven.
Voor iedere jongen belangrijk
Door aandacht te besteden aan de stap naar volwassenheid, in het bijzijn van je vader en andere
mannen, zal je als jongen in evenwicht met jezelf kunnen komen. Vooral in de pubertijd gieren
de hormonen door je lijf en zal dat een bedding moeten vinden, zal dat een tegenkracht moeten vinden.
Die tegenkracht bevindt zich in de eerste plaats bij je vader of andere mannen.
Je vaders zal de niet altijd even gemakkelijke taak op zich moeten nemen om die tegenkracht
aan jou te bieden. Wordt deze 'krachtmeting' achterwege gelaten dan is het mogelijk dat je uit protest
in apathie vervalt of je gaat je grenzen elders opzoeken.
Zonder te willen dramatiseren is dit vaak de onderliggende oorzaak van het agressief gedrag van
veel jongens in onze samenleving. Het is uiterst helend om te ontdekken dat je er als zoon niet alleen
voor staat. Dat je een plek wordt geboden tussen mannen en vrouwen en je daar je plek ook mag
innemen, in plaats van die zelf te moeten bevechten of het alleen uit te moeten zoeken hoe het in
die grote boze wereld werkt.
In de initiatieceremonie gaat het naast het samenzijn met de mannen ook om het loslaten van de moeder. Dit betekent dat na de initiatie de moeder ook weer vrouw is en niet alleen moeder. En dat is voor beiden een belangrijk verschil. De zoon heeft afscheid genomen van haar omhullende bescherming en kan in zijn eigen kracht gaan staan.
Voor meer informatie: info@spiritcompany.org, telefoon: 070-3801633
Een verslag van een moeder over haar ervaring bij de initiatie van haar zoon.
Hieronder de ervaringen van twee jongemannen met de initiatie in 2011.
Gegroet,
Het valt mij zwaar om dit weekeinde te beschrijven. Woorden lijken ontoereikend. Ik wou dat ik
de beschikking had over het oude runen-alfabet, waar de tekens emoties en gevoelens representeren
in plaats van klanken. Ik kan uiteraard wel beschrijven wat er is gebeurd en tot op zekere hoogte,
wat het weekend met mij gedaan heeft...
In eerste instantie ging ik heel neutraal deze initiatie in. Ik had geen grote verwachtingen
en nam het ook niet al te serieus. Mijn grootste drijfveer om het te doen was toch wel interesse
in de Lakotacultuur en daarnaast een mogelijkheid om weer eens een zweethut te doen. Zweethutten
heb ik al eens eerder gedaan en iedere keer weer vond ik dat heel fijn om te doen, dus ik had
geen twijfel dat dat dit keer ook weer zo zou zijn. Deze zweethut was echter anders dan alle
andere die ik ooit gedaan heb. Zweethutten van Jos kenmerken zich door milde hitte, maar ook
door een intensiteit die zijn weerga niet kent. Vijf en een half uur lang met slechts drie
onderbrekingen gaat je niet in de koude kleren zitten. De uitdaging was dus niet de hitte,
maar de benauwdheid. En zo'n lange tijd in een zweethut is uiteraard ook stimulerend tot
diepgravende inzichten. Het is onvoorstelbaar wat er allemaal loskomt aan inzichten en
gewaarwordingen op het moment dat je met zijn allen naar de klote aan het gaan bent in de
zweethut. Zodra je de hitte, benauwdheid en oncomfortabelheid hebt losgelaten, gaan de poorten
naar wijsheid open. Ik heb het heel fijn gevonden om deze momenten te mogen delen met mijn
vader. Ik heb me nog nooit zo verbonden gevoeld met hem. Ik heb nu, na een half jaar uit huis
te zijn getreden echt het gevoel dat ik op mezelf sta.
De rite met mijn moeder heeft me ook diep geraakt. Het symbolische doorbranden van de
navelstreng, waarmee de fysieke verbondenheid tussen moeder en zoon word verbroken heeft
mij tot tranen geraakt. Maar daarna komt het besef dat de spirituele verbondenheid nu versterkt
is. Nu mijn moeder de rol van moeder heeft losgelaten en ik mijn rol als zoon, kunnen we
elkaar als gelijken zien, als innig verbonden vrienden...
Ik dank Jos en Peter voor de subtiele begeleiding tijdens de initiatie. Het heeft mij veel goed gedaan.
Last but not least was het eten ook fenomenaal. Ik heb aan dit weekend een nieuw favoriet recept
overgehouden: gepaneerde oesterzwammen. Echt een aanrader.
Hallo,
Ik schrijf dit stuk enkele weken na de initiatie die ik heb ondergaan. Vaak schieten nog flarden
van beelden van het weekend door mijn hoofd. De intensiteit van het contact met de andere mannen en
jongens, de moeders die met veel pijn afstand van hun zoon gingen doen, de waardevolle gesprekken en
diepgaande contacten die ik daar heb opgebouwd en de openheid waarmee iedereen zijn verhaal deelde
met de anderen. Nu ik uit het raam kijk en auto's zie langsrijden, mensen die gelukzalig door de
zon wandelen en elkaar allemaal vooral straal voorbij lopen realiseer ik me hoe weinig er eigenlijk
voor nodig is om dat diepere contact met elkaar op te zoeken. Toch lijkt het in het dagelijks leven
soms zo moeilijk. De initiatie heeft mij hierin veel gebracht. Iedereen draagt een bepaalde pijn
en onzekerheid met zich mee. Maar in plaats van dit weg te stoppen en door oppervlakkig contact
te laten lijken dat dit niet bestaat is niet de oplossing. Door mijn initiatie ben ik mij er dieper
van bewust geraakt dat de stap naar mannelijkheid, of volwassen worden, er vooral één
is van verantwoordelijkheid nemen. Niet langer pijn en verdriet proberen te ontlopen, maar het juist
in de ogen kijken en er met anderen over in gesprek gaan. Niet langer de schuld van zaken die
niet goed gaan bij anderen neerleggen, juist altijd wetende dat ik de enige ben die mijn eigen
leven kan sturen. Wanneer ik die verantwoordelijkheid niet bij mijzelf neerleg dan betekent dat
eigenlijk dat ik mijn lot in de handen leg van de buitenwereld, en een speelbal ben van wat mij
overkomt. De initiatie heeft mij geleerd dat ik de enige ben die over mijn keuzes beslis, en dat
de goedkeuring van mijn moeder, vrienden, of wie dan ook, niet nodig is om keuzes te maken.
Hierdoor zijn alle keuzes die ik maak dus ook mijn verantwoordelijkheid, en kan ik de
verantwoordelijkheid voor mijn daden niet meer neerleggen bij anderen. Afstand doen van die
afhankelijkheid valt zwaar, maar geeft ook veel meer een gevoel dat ik het leven bepaal en kan
invullen zoals dat past bij wie ik ben. Ik hoop dat meer mensen zich gaan realiseren dat de tijd
nemen om een dergelijk proces door te gaan van wezenlijk belang is op hoe je tegen het leven
aankijkt, en hoe je met de wereld om je heen omgaat. Dank dat je dit organiseert Jos!